از بس این مسئله اتمی ایران رو هر شب از BBC میشنوم که اوضاعش از دست چند تا آدم کارندان داره خراب تر میشه اعصابم داغون شد.
ما هر روز صبح تو ایران بدون این که واقعا هیچ اطلاعی از سرنوشتمون داشته باشیم از خواب بیدار میشیم و تا شب از بوق و کرنای صداوسیمای (شرمنده) تخمی این مملکت که هی اخبار غلط و اشتباه و دروغ تحویل مردم بیچاره می ده باید عذاب بکشیم. و در آخر بدون اینکه هیچ امید و روزنه ای به روی زندگی پیدا کرده باشیم میخوابیم.
من تو این وبلاگ میخواهم حرفهایی رو که روزها تو دلم می مونه نمی تونم هرجائی بزنم(جرات) نمیکنم رو بزنم. شاید این حرف ها داد دل خیلی های دیگه هم باشه.
دوست دارم منو یاری کنید.
واعظ ظاهر پرست از حال ما هیچ آگاه نیست در حق ما هرچه گوید جای هیچ اکراه نیست
واقعا این شعر رو حافظ چند قرن پیش گفته و هر روز مصداقشو بیشتر میبینیم.نظرتون چیه؟ |